CUT START!
ปล. แต่งครั้งแรก ผิดพลาดหรือทำให้ไม่พอใจก็ขออภัยด้วยนะคะ TT
“หน้าแดงแล้ว”
ลู่หานเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าที่ร้อนผ่าวของร่างเล็ก ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไล้ผิวเนียนใต้สาบเสื้อ…
มือสากลากสัมผัสไปทั่วผิวกายเนียน
ผิวสีขาวอมชมพูมันดูนุ่มนิ่มและเนียนมากผิดกับผิวผู้ชายทั่วไป
จมูกโด่งก็เป่าลมหายใจรดต้นคอของคนตรงหน้า
ก่อนจะแลบลิ้นเลียต้นคอให้อีกคนเสียวสันหลังเล่น จากนั้นริมฝีปากหนาก็ดูดดึงเนื้อนุ่มนั้นจนเกิดรอยแดง
“ทำอะไร..”
“ทำให้รู้ว่านายคือของฉัน”
ลู่หานกระซิบเสียงกระเส่าข้างหู มือหนาสองข้างก็ยังคลึงเอวเล็กได้รูปอยู่ ก่อนที่จะเลื่อนขึ้นไปปัดผ่านยอดปทุมถันสีชมพูจนมินซอกสะดุ้งเฮือก
ในที่สุดความอดทนของลู่หานก็ถึงขีดจำกัด ร่างสูงดันตัวอีกคนให้ล้มลงนอนบนโซฟา
ก่อนที่มือหยาบจะจับชายเสื้อยืดแล้วถกขึ้นจนเผยให้เห็นยอดอกสีชมพู
“ย๊า!” อีกคนร้องออกมา มันทำให้ลู่หานมัวเมา เขาก้มลงครอบริมฝีปากลงบนยอดอกนั้นทันที
“อื้ออออ!!! อ๊ะ! ฮื่อ..” เสียงครางเริ่มออกมาจากปากนั้น
มือเล็กเลื่อนขึ้นไปปิดปากเอาไว้กลบเสียงครางน่าอายนั่น ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะทอดไข่ได้
แถมแดงเป็นมะเขือเทศสุกอีก
ลู่หานยังคงมือมัวเมาอยู่
สั่นสากไล้วนรอบฐานแล้วดูดดึงมันเหมือนจุกนมเด็ก
นิ้วชี้และนิ้วโป้งที่มืออีกข้างบดขึ้นยอดอกอีกฝั่ง เพิ่มความเสียวเป็นทวีคูณจนต้องเปิดปากร้องออกมา
“อื้อ! ลู่หาน...”
เสียงเรียกแสนเซ็กซี่มันเหมือนยาที่ทำให้ลู่หานมัวเมาหนักกว่าเดิม
ยิ่งกว่ากระดกโซจูเข้าไปยี่สิบกว่าขวดเสียอีก ปากหนาผละออกจากยอดอกอมชมพูนั้น
แล้วจับมือเล็กที่ปิดกั้นเสียงไว้ออก
“ร้องออกมเลย
ไม่ต้องกลัวหรอก ในนี้มีแค่ฉันกับนาย อีกอย่างประตูกระจกก็ปิดสนิท
ไม่มีใครได้ยินหรอกน่า” ลู่หานพูดปลอบจนอีกคนยอมลดมือลง ความมัวเมากลับมาอีกครั้ง
มือหนาถอดเสื้อของอีกคนถามด้วยเสื้อของตัวเอง
ริมฝีปากหนาประกบจูบอีกครั้ง
เกลียวลิ้นสอดเข้าไปหยอกล้ออีกตามเคย น้ำหวานสีใสไหลย้อนลงมาที่คางเรียว ริมฝีปากหนาเก็บมันเรียบ
ลู่หานผละจูบถอยออกห่าง เลื่อนมือลงไปที่ขอบกางเกงขาสั้นของคนใต้ร่าง
ไม่รู้เมื่อไหร่ที่กางเกงของทั้งคู่หลุดออกไป
เหลือแค่กางเกงชั้นในบางๆกันเท่านั้น ร่างเปลือยเปล่าแบบนี้มันทำให้ความรู้สึกพลุ่งพล่านมากกว่าเดิม
ลู่หานลดมือลงไปตะปปเข้าที่จุดกึ่งกลางลำตัวของมินซอก
“อ๊ะ! อ๊า..อื้อ” มินซอกเปิดปากออกมาอย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป
เสียงครางกระเส่ามันดังเข้าไปในโสตประสาตของลู่หาน
ปลุกปั่นกามารมณ์ที่อยู่ในตัวจนพุ่งถึงขีดสุดจนสมองมัวเมาไม่รับรู้อะไรนอกจากทำให้อีกคนรู้สึกดี
แกนกายเล็กหลุดออกจากเนื้อผ้าบางขึ้นมาผงาดอยู่ตรงหน้าร่างสูง
มือหนาจับมันแล้วรูดขึ้นลงปลุกปั่นทันที
“อ๊า! อ๊ะอ๊ะอ๊า.. อึก!”
“ชอบไหม”
“ฮื่อออ”
มินซอกสะบัดหน้าไปมาเพราะความอาย ดวงตากลมไม่กล้าสบตาคนบนร่าง ด้แต่เสมองไปทางอื่น
ยิ่งคำถามนั้นถามมาจากลู่หานมันทำให้ยิ่งเขินเข้าไปอีก ใครจะกล้าตอบวะคนบ้า!
น้ำเมือกใสเริ่มไหลออกจากปลายที่แข็งขืนนั้น
ลู่หานเห็นดังนั้นจึงก้มลงแล้วทำสิ่งที่มินซอกไม่ทันคิด!
เขาก้มลงครอบปากหนานั้นลงกับแกนกายเล็ก ดูดดึงจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบ
ความเสียวมันแล่นปราดจากปลายแกนกายขึ้นไปถึงสมองจี๊ดเหมือนกินเสลอปี้
“อ๊ะ.. อ๊ะ..แฮ่ก..”
ปากเล็กเผลอออกกอบโกยอากาศให้เข้าปอดมากที่สุด
หัวใจดวงน้อยในอกซ้ายเต้นแรงจนจะกระเด้งออกมาเต้นด้านนอกอยู่แล้ว ให้ตายเถอะ! มินซอกจะเป็นบ้าแล้วนะ!
“อือ..ล..ลู่หาน...”
เสียงครางระงมดังไปทั่วห้องนั่งเล่นกว้าง นมสีขาวขุ่นเริ่มไหลเยิ้มออกมาจนได้รสชาติที่ปลายลิ้นของลู่หาน
ลิ้นหนาลากจากส่วนโคนขึ้นไปจนถึงปลาย เพิ่มความเสียวเข้าไปอีก ดูดดึงตรงปลายหัวชิมรสนมสีขาวที่เยิ้มออกมา
“ไม่ไหวแล้ว..อ๊ะ..”
มินซอกร้องบอก ลู่หานจึงอมความยาวนั้นเข้าไปทั้งแท่งจนมิดเพราะขนาดที่ไม่ใหญ่มากก่อนจะดูดดึงจนแทบเสร็จ
เสียวจนน้ำหูน้ำตาไหล..
“อื้อออ..อ๊ะอ๊ะอ๊ะ..อ๊า!!!!!!” น้ำนมสีขาวขุ่นพุ่งออกจากปลายหยักเต็มปากของลู่หาน ปากหนาถอนออกมา
เกลียวลิ้นแลบออกมาปาดหยดน้ำนมขาวนั้นเข้าปากไปก่อนจะกลืนลงคออย่างไม่รังเกียจ
มินซอกมองจ้องเข้าไปในดวงตาหวาน
อีกครั้งแล้วที่เสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายหลุดออกไปอย่างไม่รู้ตัว
สติสตังลอยหายไปเหมือนลูกโป่งสวรรค์ที่หลุดออกจากมือ ใบหน้าแดงกำหันไปทางอื่นเมื่อคนตรงหน้าถอดปราการชิ้นสุดท้ายออก
แกนกายใหญ่กว่าของเขาเป็นหลายเท่าตั้งเด่นเป็นสง่าราวอนุสาวรีย์ตรงหน้าร่างเล็ก
“มันจะเจ็บมั้ย..”
มินซอกถามออกมา ลู่หานเลิกคิ้ว
เขาใช้มือหนารูดแกนกายใหญ่นั้นขึ้นลงปลุกปั่นอารมณ์ในตัว มืออีกข้างก็ค้นในลิ้นชักตรงโต๊ะรับแขกตัวเตี้ย
เขาคว้าขวดสีน้ำเงินขวดหนึ่งขึ้นมา เปิดฝา แล้วเทของเหลวเหมือนเมือกสีใสลงที่นิ้วของตัวเอง
“ถ้าไม่ทำแบบนี้
นายก็จะเจ็บ” ลู่หานพูดเสียงกระเส่า
นิ้วที่ถูกราดด้วยสิ่งที่เรียกว่าเจลหล่อลื่นสัมผัสลงที่ปากทางสีชมพูหวานด้านหลัง
ก่อนจะสอดเข้าไปที่เดียวสองนิ้วรวด
“อ๊า!!! เจ็บ ลู่หาน เจ็บ!” มินซอกดิ้นพล่าน ครั้งแรกของเขาถูกยกให้คนตรงหน้าไปแล้ว
ความคับแน่นด้านในมันตอดรัดนิ้วชี้และนิ้วกลางจนแทบขยับไม่ได้
แต่เพราะเจลที่พึ่งใส่ไปนั้นทำให้ขยับง่ายขึ้น เสียงครางยังดังไม่หยุดหย่อน
ความเสียวแล่นปราดไปทั่วราวกับกระแสไฟฟ้าหลายโวลต์แล่นขึ้นไปตามเส้นเลือด
เรี่ยวแรงหายไปหมดอย่างกับกระแสไฟฟ้าเมื่อกี้มันสูบออกไปหมด ดวงตาหวานคลอไปด้วยหยดน้ำสีใส
ม่านน้ำตารื้นเพราะความเสียวปานจะขาดใจ คนได้เปรียบก็ขยับนิ้วเข้าออกเบิกทางพร้อมเสียงครางที่ตามมา
“อย่าเกร็ง..”
ลู่หานเลื่อนใบหน้ามาจูบที่ขมับของมินซอก มันทำให้เขาใจเย็นลง ลมหายใจที่ติดขัดผ่อนออกมา
ช่องทางด้านหลังจากที่รัดแน่นจนแทบขยับไม่ได้ก็ผ่อนความเกร็งลงจนขยับง่านขึ้นกว่าเดิมมาก
ลู่หานใช้จังหวะนี้สอดนิ้วที่สามเข้าไปแล้วกระทุ้งเข้าออก
“อึก..อ๊ะอ๊ะ..ฮื่อ..”
หยดน้ำตารื้นจนล้นออกมายหดลงบนโซฟา ความเสียงซ่านมันทำให้ขนแขนขนขาลุกพรึ่บ แขนขาไร้แรงเหมือนเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงชั่วคราว
ดวงหน้าหวานเบนไปทางอื่นด้วยความอาย
ลู่หานถอนนิ้วออกจากช่างทางหลัง
มันเหมือนกับไฟดับพรึ่บลงทันใด ความรู้สึกเสียววาบเมื่อกี้หลุดลอยหาย
ดวงตากลมโตมองมาที่ลู่หาน ไล่ลงจากใบหน้าหล่อลงไปที่คอแกร่ง กระดูกไหปลาราขึ้นรูปสวย
จนไปถึงซิกซ์แพ็กอ่อนๆที่ดูเซ็กซี่ไม่เบา มือหนารูดแกนกายขึ้นลง ส่วนมืออีกข้างก็หยิบขวดเจลที่มินซอกไม่รู้ว่าอีกคนไปซื้อมาเมื่อไหร่บีบเนื้อเจลเหลวใสลงบนแกนกาย
“จะเข้าล่ะนะ”
ลู่หานคว้าขาเรียวทั้งสองข้างมาเกี่ยวเอวสอบเอาไว้ อีกคนที่รุ้งานก็เกี่ยวเอวแน่น
เมื่อจัดท่าทางเรียบร้อย แท่งร้อนที่ถูกชโลมด้วยเจลก็จ่ออยู่ที่ปากทาง
“ถ้าเจ็บก็จิกลงไปตรงไหนก็ได้เลย”
ลู่หานพูด มินซอกจับแขนแกร่งเอาไว้ แท่งร้อนนั้นค่อยๆคีบคลานเข้ามาในช่องทางสีหวาน
สิ่งแปลกปลอมที่เข้ามามันทำให้มินซอกรู้สึกเจ็บจนต้องหลับตาปี๋ ลู่หานรับรู้ได้ทันทีว่าอีกคนเจ็บเพราะแรงจิกเล็บที่แขนของเขา
ร่างสูงค่อยๆสอดใส่เข้าไปจนสุด ส่วนปลายกระทบกับผนังด้านในบอกให้รู้ว่าสุดทางแล้ว
“อ๊ะ! อื้อ.. ฮึก..” มินซอกขยับตัวไปมาเมื่อความอึดอัดเริ่มเข้ามา
ความเจ็บแปลบที่ช่องทางทำให้เล็บมือนั้นจิกแรงขึ้นโดยไม่กลัวว่าแขนอีกคนจะแหลก แต่ความเสียวที่มีมากกว่ามันกลบความเจ็บไปหมดแล้ว
นิ้วเท้างองุ้มเพราะความเสียว คนบนร่างก็ไม่ยอมขยับเสียที
“ข..ขยับนะ..”
มินซอกอ้อนวอน ส่งสายตาที่สื่อว่าโคตรเสียวไปให้ลู่หาน
“อะไรนะ?” ลู่หานยิ้มกวนประสาท
มินซอกอยากจะจิกเล็บตรงแขนของเขาให้มันแหลกไปแบบที่คิดเลย
“ข..ขยับสิ..อ๊าง!~~~” ในเมื่ออีกคนไม่ขยับ เขาขยับเองก็ได้
ร่างเล็กดันตัวเข้าหาแกนกายจนมันดันเข้าไปกระทบจุดกระสันพอดิบพอดี
เสียงครางหลุดออกมาอย่างง่ายดาย ลู่หานเห็นดังนั้นก็เริ่มขยับแกนกายช้าๆทันที
“อ๊ะ..อ๊ะ..อืม.. อ๊า..ง
อึก” แรงกระแทกเริ่มรุนแรงขึ้น ทั้งเจ็บทั้งเสียงจนน้ำตาไหล
ใบหน้าของมินซอกตอนนี้คงจะดูยั่วหน้าดู มันน่าอายเหลือเกินที่ต้องนอนแหกขาอยู่แบบนี้
“อ่า...นายนี่มัน..”
ลู่หานครางออกมาบ้าง ก่อนจะเร่งจังหวะจนคนใต้ร่างแทบครางไม่ทัน
แรงกระแทกกระทั้นมันดูรุนแรงจนน่ากลัว ตัวของคนโดนกระทำนั้นสั่งไปตามแรงเขยื้อน
“แฮ่ก..แฮ่ก..อ๊า!
ลู่หาน!!! มันลึก..อื้อ...ลึกเกินไป!” อีกคนร้องท้วงพร้อมกับกำปั้นทุบแขนแกร่ง ความเสียวกระสันแล่นถึงสมอง
จี้จุดจนสมองขาวโพลนเหมือนกระดาษเอสี่ ตอนนี้เขาไม่สนอะไรแล้ว เรี่ยวแรงทั้งหมดหล่นหาย
แขนบางตกลงข้างตัวมาจิกเนื้อผ้าของโซฟาแทน แต่ขาเรียวสองข้างยังรัดเอวสอบแน่น
แรงกระแทกทำให้ตัวบางของเขาเขยื้อนไปจนแทบจะตกโซฟาตัวยาวนี่
“ขึ้นไปบนห้องดีกว่า”
จู่ๆ ลู่หานก็ช้อนตัวของเขาขึ้นมาในอ้อมกอดทั้งๆที่ส่วนล่างยังเชื่อมกันอยู่ แขนเรียวคล้องคอแกร่งอีกคนทันทีเพราะกลัวตก
ตอนนี้ทั้งสองอยู่ในท่าลิงอุ้มแตง เขาแอบเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายแวบหนึ่งของลู่หาน ก่อนจะแทนที่ด้วยร้อยยิ้มสดใส
ร่างสูงลุกขึ้นเดิน ท่านี้มันทำให้แกนกายใหญ่นั้นเข้ามาลึกยิ่งกว่าเดิมอีก
มันโดนจุดนั้นเข้าเต็มๆ
“อื้อ..อ๊ะ..อ๊ะ..อย่าแกล้งกันได้มั้ย...อึก..”
ร่างเล็กกระซิบข้างหูของคนที่อุ้มตัวเองอยู่
“เปลี่ยนใจละ
เอาในครัวก่อนค่อยไปบนเตียง” ลู่หานพูด เขาไม่ได้สนใจสิ่งที่อีกคนพูดเลย
ขายาวก้าวเข้ามาในครัว ทุกย่างก้าวการเดินมันทำให้แกนกายเข้ามากระทบจุดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมินซอกแทบทนไม่ไหว
มือหนาที่ช้อนใต้ขาพับของร่างเล็กปล่อยให้มินซอกนอนลงกับโต๊ะกินข้าว ก่อนจะซอยถี่ต่อจากเมื่อกี้
“อ๊ะ!! อ๊ะอ๊ะ อ๊างงงง อื้อออ” เสียงครางดังไปทั่วห้องครัว
แรงกระแทกทำให้ทั้งตัวคนและโต๊ะเคลื่อนไปตามแรงส่ง ร่างเล็กได้ยินเสียงขาโต๊ะขยับดังกึกๆๆๆทำให้ใบหน้าร้อนผ่าว
เขาเงยหน้าขึ้นสูดอากาศเข้าปอดทางปาก มือหนาจับขาเรียวพาดบ่าก่อนจะซอยต่อไม่ยั้ง มือเล็กปัดป่ายไปทั่วอย่างไม่มีจุดหมายเพราะความเสียว
จนร่างสูงต้องเอื้อมมือมาคว้ามือข้างหนึ่งเอาไว้แล้วประสานนิ้วเข้าด้วยกัน
แหวนสีเงินที่นิ้วของเขาและนิ้วของร่างเล็กสะท้อนแสงจากโคมไฟด้านบน
เขาเลื่อนมือเล็กนั้นขึ้นมาจูบลงที่แหวนนั้นแผ่วเบา
แต่การขยับช่างล่างไม่ได้เบาเลย
“อ๊ะ..อ๊ะ..ใกล้แล้ว..อือออ”
“อ่า..สุดยอดเลย...”
เสียงครางแข่งกันของทั้งสองดังไปทั่ว
แรงสวนของแกนกายทำให้คนที่นอนอยู่บนโต๊ะจุก
แกนกายเล็กแดงก่ำและบวมเป่งอย่างต้องการที่จะปลดปล่อยอีกครั้ง
ลู่หานเคลื่อนหน้ามากดจูบที่ปากอิ่มนั้นอีกครั้ง
แลกลิ้นกันจนน้ำหวานในโพลงปากไหลเยิ้ม ทั้งสองใกล้จะเสร็จอยู่รอมร่อ...
สวรรค์อยู่อีกไม่ไกล..
“อึกๆอ๊ะ..อ๊ะอ๊า..ง อ๊ะ”
“อ่าห์ อืม..”
“ฮึก..อ๊าอ๊ะๆๆๆ..อ๊า!!!!!!!!!”
“อึก..อ่าห์!!!”
ในที่สุดน้ำสีขาวขุ่นก็พวยพุ่งออกมาเต็มช่องทางอุ่นร้อนของร่างเล็ก
และพวยพุ่งออกจากแกนกายเล็กที่ไม่ได้รับการช่วยก็พุ่งออกมาเองโดยอัตโนมัติ
ลมหายใจหอบถี่ทั้งคู่ เหงื่อไหลหยดลงราวกับน้ำตก
ร่างเล็กทิ้งแขนลงบนโต๊ะด้วยอาการหมดแรง
อกบางกระเพื่อมขึ้นลงน่ากลัวเพราะความเหนื่อยหอบ
กลิ่นโคโลญปนกับกลิ่นเหงื่อฟุ้งไปทั่ว ลู่หานถอนแกนกายใหญ่นั้นออกมาจกาช่องทางหวาน
น้ำสีขาวขุ่นล้นทะลักออกมาหยดลงบนพื้นครัว ช่องทางนั้นอ้าเป็นรูโหวจนรู้สึกเหมือนลมพัดเข้ามาก่อนที่มันจะหุบลง
“ขออีกสักสองน้ำ
ไม่งั้นฉันคงคลั่งตายแน่ๆเลยมินซอก!”
“พ..พอแล้ว..อ๊า!!!”
ยังไม่จบ กลับไปอ่านที่เหลือด้วยงับ >> จิ้ม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น